نمایشگاه:اسکلت‌هایی که در ساحل می‌دوند!

نمایشگاه:اسکلت‌هایی که در ساحل می‌دوند!

مرگ تدریجی آهوهای جزیره هرمز، موضوعی تلخ برای هنرمندی است که با خلق آثار هنری‌ و برگزاری نمایشگاهی در گالری اعتماد، این روزها در تلاش است تا این درد را به نوعی با مخاطبانش شریک شود.

چهارشنبه 30 بهمن 1398 ساعت 15:54

نمایشگاه عکس و مجسمه «عزای عمومی» از علیرضا معماریانی از ۹ آذر ماه در گالری اعتماد در حال برگزاری است و تا تاریخ ۱۱ دی ماه برپا خواهد بود.در بدو ورود به نمایشگاه، فضای سفید آمیخته با رنگ‌های مشکی و طلایی، بیش از همه به چشم می‌خورد و تلاش دارد بعدی معنوی را به مخاطبش القا کند؛ سفید به رنگ کفن و سیاه به رنگ عزا. اما طلایی؛ می‌توان گفت که این رنگ نمادی از ایزد و معنویت است.

در قدم دوم، پس از مواجهه و خو گرفتن با رنگ‌ فضا، آثار موجود در گالری است که توجه مخاطب را به خود جلب می‌کند. مجسمه‌هایی از اسکلت آهو و تابلوهای عکس با همین حال و هوا. اسکلت‌های آهو به‌ رنگ طلایی، در بین تابلوهای عکس دیده می‌شوند و درواقع مکمل تابلوها هستند.

نمایشگاهِ «عزای عمومی» همان طور که از نامش برمی‌آید، حسی قوی از مرگ و سوگواری را به تماشاگرش منتقل می‌کند؛ درواقع حسی از مرگ طبیعت یا مرگ آهوها.

بخشی از دلایل القای این حس، به‌واسطه اسکلت‌هایی است که همه جا دیده می‌شود و البته در تابلوها هم تصاویری را می‌بینیم از افرادی کفن که به تن کرده و اسکلت‌های آهوها در اطراف آنها به وفور دیده می‌شود؛ گویی هنرمند قصد داشته با این تصویرها مرگ آهوها را همانند مرگ خود انسان‌ها بداند و یا از طرفی قصد داشته زندگی انسان و طبیعت را به یکدیگر پیوند بزند و بگوید که انسان و طبیعت دو عنصر جدایی‌ناپذیر هستند و زندگی آنها بدون یکدیگر ممکن نیست.

در بخش دیگری از نمایشگاه، اسکلت آهوها را می‌بینیم که در دشت جزیره هرمز در حال دویدن هستند. چنین تصاویری همانند خیال و وهم است و می‌تواند بیانگر این حسرت باشد که دیگر در هرمز آهویی نیست و زندگی این حیوانات رو به پایان است.

به‌نظر می‌آید هنرمند قصد داشته با این تصاویر زنگ خطری را برای انسان‌ها نسبت به زندگی این حیوانات به‌ صدا درآورد و یک جنایت انسانی را به‌ تصویر بکشد بلکه کسی به‌حال این آفریده‌های خداوند فکری کند.

صدای اعتراض هنرمند در سراسر آثارش دیده می‌شود؛ فریادی بلند که فاجعه‌ای را در برابر چشمانمان قرار می‌دهد و در این راه تمام تلاشش را می‌کند تا با او همذات‌پنداری کنیم.

علیرضا معماریانی که برای ساخت این آثار یک سال زمان گذاشته است، در گفت‌وگویی با ایسنا درباره ایده کار خود و هدفش از ساخت این آثار چنین می‌گوید: شروع ایده نمایشگاه «عزای عمومی» با مرگ آهوها بود. این آهوها به‌دلایل مختلف به‌ صورت ‌دسته جمعی می‌مردند و هیچ کس نیز به مرگ آنها توجه نمی‌کرد. یکی از مهم‌ترین و عمده‌ترین دلیل مرگ این حیوانات که در کل ایران نیز فراگیر است و تنها مختص به هرمز نیست، به مشکلات ابتدایی فرهنگی مردم برمی‌گردد. چراکه مردم هنوز نمی‌دانند که نباید زباله خود را در طبیعت رها کنند و این کارشان می‌تواند منجر به بیمار شدن حیوانات و در نهایت مرگ آنها شود.  

او ادامه می‌دهد: از طرفی این جزیره به‌ طور کلی یک منطقه محروم است ولی طی سال‌های اخیر به سبب زیبایی‌هایی که دارد شناخته شده و توریست‌ها از نقاط مختلف به این جزیره می‌روند. به گونه‌ای که ممکن است در یک روز تعطیل حدود ۴ تا ۵ هزار نفر وارد این جزیره شوند در حالی که تعداد جمعیت خود این جزیره ۶ هزار نفر است. قطعا این تعداد بالای جمعیت توریست می‌تواند باعث تولید زباله‌های بسیار شود و این امر، مرگ حیوانات و طبیعت را رقم می‌زند.

معماریانی درباره دلیل دیگر مرگ آهوها در جزیره هر